Siyonist işgal rejimi Başbakanı Binyamin Netanyahu, Kudüs'te düzenlenen Amerikan Yahudi Kuruluşları Başkanları Konferansı'nda yaptığı konuşmada, İran ile yapılması muhtemel nükleer anlaşmaya dair katı şartlarını ve ABD ile olan askeri yardımların geleceğine dair yeni planlarını kamuoyuyla paylaştı. Netanyahu, Washington ile Tahran arasında Cenevre'de yapılması planlanan ikinci tur müzakereler öncesinde, herhangi bir anlaşmanın sadece zayıf bir kısıtlama değil, tam bir tasfiye içermesi gerektiğini savundu.
İran İçin Belirlenen 4 Katı Şart
Netanyahu, ABD Başkanı Donald Trump ile geçtiğimiz hafta Washington'da yaptığı görüşmede de dile getirdiği dört temel şartı şu şekilde sıraladı:
-
Nükleer Malzemenin Tahliyesi: İran'daki tüm zenginleştirilmiş uranyumun istisnasız ülke dışına çıkarılması.
-
Altyapının Tasfiyesi: Sadece zenginleştirmenin durdurulması değil, zenginleştirmeye imkan tanıyan tüm teknik altyapı ve ekipmanın sökülmesi.
-
Füze Programı: İran’ın balistik füze kapasitesine yönelik uluslararası kısıtlamaların (MTCR standartları dahil) getirilmesi.
-
Derinlemesine Denetim: Önceden haber verilmeksizin yapılacak "gerçek ve müdahaleci" denetim mekanizmalarının kurulması.
İran'ın "yalan söyleme ve hile yapma" konusunda sicilinin kabarık olduğunu iddia eden Netanyahu, diplomatik çözümlere olan güvensizliğini yineledi.
"Yardımdan Ortaklığa" Geçiş Planı
Konuşmasının en dikkat çekici bölümlerinden biri de ABD’den alınan yıllık 3,8 milyar dolarlık askeri yardımın aşamalı olarak sonlandırılması teklifi oldu. Netanyahu, İsrail ekonomisinin gelecek on yıl içinde 1 trilyon dolara ulaşacağını öngördüklerini belirterek, savunma sanayiinde tam bağımsızlık hedeflediklerini ifade etti.
Mevcut 10 yıllık mutabakat zaptının bitimine 3 yıl kaldığını hatırlatan Netanyahu, sonraki 7 yıl ile birlikte toplam 10 yıl içinde ABD askeri yardımını sıfıra indirmeyi planladıklarını duyurdu. Netanyahu bu süreci, ABD ile ilişkilerde "yardım alan ülke" konumundan "stratejik ortaklık" seviyesine geçiş olarak nitelendirdi. Siyonist rejimin kendi silah sanayiini kurma çabalarının, bölgedeki askeri hegemonyayı dışa bağımlı kalmadan sürdürme stratejisinin bir parçası olduğu değerlendiriliyor.